Een schreeuw om recht:
De tragedie van het Palestijnse volk

"Het gebeurde in Beit Sahour, een Palestijns dorp nabij Bethlehem. In een internationale groep, waarvan ook gewezen ministers uit Ierland en Duitsland en een voormalige ambassadeur van Frankrijk deel uitmaakten, maakte ik een oriëntatiereis door Israël en de bezette Palestijnse gebieden. Het was in het laatst van augustus 2005 dat wij daar rondtrokken. In de maand dus waarin Gaza werd ontruimd en vergrendeld, terwijl het westoever van de Jordaan, werd geïntensiveerd. Ruim een jaar nadat Israël te kennen had gegeven voluit te zullen voortgaan met het optrekken van de afscheidingsbarrière (muur), ook al had de hoogste rechter ter wereld de uitvoering van dat project onrechtmatig verklaard. Het dramatische conflict tussen de staat Israël en de Palestijnen was toen al bijna zestig jaar aan de gang, de bezetting al bijna veertig jaar en die werd steeds harder."

Zo begint het stuk, dat Dries van Agt schreef over zijn boek "Een schreeuw om recht. De tragedie van het Palestijnse volk.”

Bron: Dries van Agt, ‘Een schreeuw om recht. De tragedie van het Palestijnse volk’, de Bezige Bij (september 2009). 368 pagina’s, met kaarten, chronologie en illustraties. 

ISBN: 978 90 234 5483 0.

Ik kreeg het artikel toegestuurd van mijn soulmate Johan.

Geweldig mooi stuk van onze oud-premier, die en passant z'n “achterkleinzoon”, J.P.  Balkenende, nog even een verbale oorvijg geeft.

Ferme taal, dat weinig aan de verbeelding overlaat en waar ik het volmondig mee eens ben. 

Maar helaas zal dìt boek weinig veranderen, want de wereld van 'christenen' wil het Joodse volk maar àl te graag blijven zien als zijnde 'het volk van God',

waarmee om die reden automatisch het beestachtige genocide-gedrag dan ook stilzwijgend wordt goedgekeurd!! 

"Het is God's volk en dus hebben ze het Allerhoogste Recht aan hun kant..."

De ongelovigen onder ons (die overigens in veel gevallen vele malen christelijker zijn en handelen, dan menig naamchristen) zien dat gelukkig heel anders, maar ook zij 'kunnen' niets doen, omdat het almachtige , maar zéér failliete Amerika de dienst uitmaakt, welke zich fanatiek gesteund weet door de exorbitant rijke joden (jawel!), die in de Amerika vele rijke joodse vingertjes in de Amerikaanseconomische pap hebben. Denk bijv. aan "Beers" (dé  grootste diamantboer ter wereld), of aan de NRA (National Rifle Assosiation, de oppermachtige wapenlobby, onder joods bestuur) en natuurlijk niet te vergeten: de rijkste familie ter wereld, de Rothschilds (de grootste particuliere financier ter wereld en grondleggers/oprichter/mede eigenaren van het IMF, Inter Monutair Fonds. Jawel, diezelfde Rothschilds, waarvan de stamvader, Mayer Amschel,  in 1812 tegenover een generaal de legendarische en zeer veel zeggende woorden uitsprak: "Let me issue and control a nation's money and I'll control the nation." 

Wie is deze Rothschild? 

Met verondersteld geschatte 350 miljard dollar is de familie Rothschild de rijkste nog levende op aarde. Andere schattingen gaan uit van wel, houd u vast, 490 miljard dollar! En alles daar tussen… Het is typerend voor deze bankiersfamilie dat ze de voorgrond nooit opzoekt, steeds in het duister blijft (of is dat bescheidenheid?)

In 1744 werd de Joodse stamvader Mayer Amschel Rothschild (eigenlijk Bauer maar veranderd in Rothschild, naar het rode bordje bovenaan het pandjeshuis van zijn vader) geboren in Duitsland. De familie gaat nog twee eeuwen eerder terug maar het is Mayer die de grote rijkdom zou vergaren voor zijn nazaten. Hij begon een international banking business en delegeerde later aan zijn 5 zonen. De familie werd nadien in de adelstand verheven voor bewezen diensten. In Oostenrijk en Groot-Brittannië breidden ze hun zaken ook uit tot energie, landbouw, mijnen, wijn en, toch wel, liefdadigheid. In latere eeuwen verspreidde de familie zich nog verder tot Napels, Parijs en vele andere steden en zelfs werelddelen. De rijkdom raakte dus verspreid maar of dat met de bijbehorende macht ook zo is? Ze raakten betrokken bij de Napoleontische oorlogen, de slag om Waterloo, het Suez kanaal, de stichting van Rhodesië in de tijd van de kolonisatie; altijd op de achtergrond maar wel als degenen die aan de touwtjes trokken: steeds stonden ze klaar om grote projecten en oorlogen te financieren. Ze verdienden schatten en wie het geld bezit, bezit ook de bijbehorende macht.

Er zijn waarschijnlijk bibliotheekzalen vol over de Rothschilds  geschreven en het Internet staat proppievol met informatie, echter… hoe meer je over ze leest en bekijkt, hoe groter het mysterie lijkt te worden. “There is no book about them that is both revealing ànd accurat”, schreef de Britse journalist en historicus Paul Johnson. Al meer dan twee eeuwen doen er geruchten de ronde over deze familie, hun rijkdom en macht maar niemand die er het fijne van lijkt te weten, hetgeen naar alle waarschijnlijkheid precies de bedoeling is...

Enkele citaten kunnen toch misschien de ogen openen en meer licht schijnen op de ware, onderliggende bedoelingen van deze illustere familie:

Allereerst vanuit de literatuur waar de Amerikaans-Italiaanse schrijver Mario Puzo ooit schreef: “Achter elk groot fortuin schuilt een misdaad”.

Maar vooral van twee Rothschilds zèlf, zijnde Mayer Rothschild in 1790: “Geef me de macht over het geld van een natie en het is me om het even wie de wetten maakt”.

En Rothschild Brothers of Londen (1863): “The few who understand the system will either be so interested from it’s profits, of so dependent on it’s favors, that there will be no opposition from that class”. Tenslotte op de foto hieronder nog een zeer opmerkelijke en veelzeggende uitspraak van Nathan Rothschild, die door vader Amschel tot hoofd van de familie benoemd werd.(16 -09- 1777 – 28 -07-1836):

De Rothschild-methode: Financier, creëer schuld, schuld die aan jouw familie is verschuldigd. Leen aan iedereen die het nodig heeft en maak je geen zorgen of ze je kunnen terugbetalen. Bereken rente en huur , waardoor de schuld groeit. Zorg dat iedereen jou geld schuldig is en wanneer ze niet kunnen terugbetalen pak dan hun goed (onderpand, dat ze contractueel garanderen). Maar wanneer je binnen de familie leent, bereken nooit rente. Al het familiekapitaal is het familiekapitaal en niemand mag ten koste van zijn broer verdienen.

En laten we eerlijk zijn, gezien vanuit bijbels perspectief is één en ander toch aardig uitgekomen..:

“Want de Here God zal u zegenen, zoals hij u beloofd heeft, en u zult geld uitlenen aan vele volkeren, maar u zult niet lenen; en u zult heersen over vele volkeren, maar zij zullen niet heersen over u.” (Deut. 15:6)

De geschiedenis van Palestina kort samengevat

Terwijl de Engelsen verwikkeld waren in conflicten tijdens de Napoleontische periode, pompte de famlie Rothshild geld in de Engelse oorlogsindustrie. Het leverde de familie niet alleen de faam van vrijgevigheid op: de Rotschilds werden er door verdiende commissies alleen maar rijker van. Ook zorgde de familie voor de financiering van het Suezkanaal. De Oostenrijkse keizer bezorgde alle zonen de titel van baron.

De Rotschilds waren nauw betrokken bij de oprichting van de Joodse Staat. Baron Edmond James de Rotschild was patroon van de eerste joodse nederzetting in Palestina.

Maar eerst iets over Palestina zèlf.Het woord Palestina (Falastina, Falastin, Phalastin, e.d.) is afgeleid van Filistea, het land van de Filistijnen. Het land kreeg in 135 na Christus de naam Palestina van de Romeinse bezetter. Die beoogde, na de wrede onderdrukking van de Joodse opstand, de namen Israël en Judea te doen vergeten. 

Tot rond 1400 v. Chr. had het gebied diverse namen. De belangrijkste is Kanaän. De geschiedenis van het land beslaat een periode van meer dan 5.000 jaar. Een stad als Jeruzalem (Jebus) was al een bloeiende gemeenschap ver vóór de geschiedenis van Israël begon. Een andere stad, Jericho, geldt zelfs als een van de oudste woongemeenschappen op aarde.

Eeuwenlang, onder Ottomaans bestuur,  wordt het Zuid-Syrië genoemd. Het is een vage en onbeduidende provincie van het grote buurland in het noorden. In de 19e eeuw raakt het in een staat van verwaarlozing. Veel mensen trekken weg. Er is moerasvorming en er heerst malaria.

Vanaf ongeveer 1880 keren grote groepen joden (vooral uit Oost-Europa) terug naar wat ze zien als hun oude vaderland. De meesten zijn aanhanger van het zionisme. Ze hopen in Palestina een eigen staat te stichten en daarin veilig te kunnen leven. Vanwege de nieuw ontstane welvaart komen er ook veel nieuwe Arabieren wonen. De meesten  komen uit de omringende landen: Syrië, Egypte, Libanon. Maar ook vestigen zich er grote groepen Europese moslims, o.a. uit Bosnië. 

Tussen de Joodse en Arabische inwoners ontstaat onenigheid, die uitloopt op een gewapend conflict.

Vanaf 1920 komt het gebied onder Brits gezag. Het wordt een mandaatgebied, onder toezicht van de Volkenbond. In deze periode wordt verreweg het grootste deel van Palestina, bijna 80%, oostelijk gelegen van de Jordaan, door de Britten afgesplitst. Ze geven het de naam Transjordanië. Het wordt onder bestuur gesteld van de Hasjemitische koningsfamilie Hoessein. Het was de eerdere machthebbers, de Ottomanen, niet gelukt, rust te brengen in de steeds grimmiger wordende verhoudingen tussen enerzijds Arabische allochtonen en immigranten en anderzijds de joodse immigranten. Ook de Britten falen. Het komt tot gruwelijke wederzijdse moordpartijen. Zo wordt de Joodse gemeenschap van Hebron in de jaren 1920 uitgeroeid. De Arabieren komen in opstand tegen de steeds toenemende aantallen geïmmigreerde Joden.

Walter Rotschild was betrokken bij de Balfour Declaration, waarin een land in Palestina werd beloofd aan de joden èn Palestijnen.

Balfour Declaration en het Brits Mandaat
Arthur James Balfour (1848-1930)

Van 1902 tot 1905 eerste minister van Engeland.

In november 1917 richtte Balfour een brief aan de voorzitter van de Zionistische Wereldfederatie. Een brief met verstrekkende gevolgen. Zelfs in onze 21e eeuw  leidt die brief tot grote misverstanden tussen voor- en tegenstanders van de Joodse immigratie naar Palestina. Voor de zionisten was die brief de hartstochtelijk gewenste rechtvaardiging om de massale terugkeer naar  Israël met hernieuwd enthousiasme aan te vangen. Volgens critici vormt de brief een bewijs voor de dubbelhartige Midden-Oostenpolitiek van het Verenigd Koninkrijk.  Zeker, omdat Balfour ervan beticht werd anti-joods te zijn. Zijn brief zou niet zozeer pro-joods bedoeld zijn, alswel bedoelt als een poging om de enorme immigraties naar Engeland tegen te gaan.

Balfour Declaration:

 To Walter Rotschild, voorz. v. d. Zionistische Wereldfederatie:

"Met groot genoegen zend ik u namens Zijne Majesteits regering de volgende verklaring van sympathie met het Joodse zionistische streven. Ze werd het kabinet voorgelegd en door het kabinet goedgekeurd. Zijner Majesteits regering staat welwillend tegenover de oprichting van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina en zal zich de grootste inspanningen getroosten om het bereiken van dat doel te vergemakkelijken, waarbij vanzelfsprekend niets gedaan kan worden dat aan de burgerlijke en religieuze rechten van niet-Joodse gemeenschappen in Palestina of aan de rechten van de Joden als burgers van andere landen afbreuk zou kunnen doen. Ik ben u erkentelijk wanneer u deze verklaring ter kennis wilt brengen van de Zionistische Federatie."

De Volkenbond gaf begin 19e eeuw aan “ontwikkelde" landen  een mandaat om “volkeren die nog niet op eigen benen kunnen staan” voorlopig te besturen. Zodoende komt Palestina in 1917/18 onder Engels mandaat. Het Brits mandaat wordt in 1948 opgeheven. Engeland trekt zijn handen van het gebied af.. Er worden drie redenen genoemd:

1 Veel historici menen dat de Israëlische terreur (o.a. het opblazen van het King David-hotel   in Jeruzalem met veel slachtoffers en het ophangen van twee sergeants door Irgoen/Stern),   de doorslag heeft gegeven. 

2 Anderen zoeken de oorzaak in de financiële problemen binnen het Verenigd Koninkrijk na WO2. Deze mening sluit aan bij de terugtrekking van het VK uit andere delen van het Britse  Rijk, zoals India. 

3 Een derde reden is de toenemende druk op het VK van de Verenigde Staten van Amerika, waar de joodse kwestie steeds hoger op de politieke agenda komt te staan.

VOOR VERVOLG V.H.  ARTIKEL KLIK OP "OUDERE BERICHTEN", RECHTSONDER

De Staat Israël uitgeroepen

14 mei 1948

en wat hieraan vooraf ging

“16 May 1948,  Palestine Post: Israel is Born”

Het is zover !

Op 14 mei 1948 werd uiteindelijk door David Ben Goerion van  de Joodse Nationale Raad  officieel de Staat Israël uitgeroepen.

De Rothschilds  waren nauw betrokken bij de oprichting van de Joodse Staat. Baron Edmond James de Rotschild was patroon van de eerste joodse nederzetting in Palestina, terwijl  Walter Rotschild was betrokken bij de Balfour Declaration, waarin een land in Palestina werd beloofd aan de joden.

Het kon bijna niet uitblijven, want vrijwel onmiddellijk na het uitroepen van de Joodse Staat  brak de eerste Arabisch-Joodse Oorlog uit, hetgeen niet geheel onvoorspelbaar was. Landen als Egypte, Trans-Jordanië, Irak, Syrië en Libanon konden het niet verkroppen dat de Joden een vaste plek zouden krijgen in ‘hun’ Palestina.

Palestina

In de tijd van de Turkse overheersing werd overigens veelal gesproken over het Heilige Land of Eretz-Israël en niet over Palestina. Het waren de Britten die aan het einde van de negentiende eeuw Eretz-Israël weer Palestina gingen noemen, de naam die de Romeinse keizer Hadrianus in 135 aan het land had gegeven om zo elke herinnering aan het Joodse volk in Eretz-Israël uit te wissen. Door de naam Palestina te gebruiken, wilde Hadrianus de Joden dubbel krenken, omdat die naam was afgeleid van Israëls vroegere aartsvijanden, de Filistijnen, Philestea, die als volk toen overigens allang niet meer bestonden.

Het Britse verraad

 Amper vijf jaar na de Balfour-verklaring, deed Winston Churchill, destijds als Staatssecretaris voor de Koloniën belast met de Palestijnse zaak, op 3 juni 1922 een  ‘White Paper’ uitgaan, waarin de term 'nationaal tehuis' totaal anders werd gedefinieerd dan in de verklaring van Balfour oorspronkelijk bedoeld was. Dit White Paper moest de schendingen van de bepalingen van het Mandaat door de Britten een jaar daarvoor rechtvaardigen. Want in mei 1921 werd Palestina door de Britten opgedeeld in twee delen, terwijl het Mandaat van Palestina, dat in de considerans het besluit van San Remo had opgenomen, dit uitdrukkelijk verbood:

 "De gemachtigde is verantwoordelijk erop toe te zien dat er geen Palestijns grondgebied wordt afgestaan  of in pacht wordt gegeven of op enigerlei wijze onder de controle van de regering van een buitenlandse macht wordt geplaatst." 

1922-mandate_for_palestine. Het bestuur over het oostelijke deel, circa 77% van het mandaatgebied, dat Trans-Jordanië werd genoemd, bleef weliswaar onder Britse supervisie, maar werd overgedragen aan emir Abdullah, de zoon van Hoessein ibn-Ali, de Sjarief van Mekka.

Volgens het “White Paper” moest het Joods nationaal tehuis in Palestina verder de vorm krijgen van een religieus of cultureel centrum voor Joden. En daarmee blokkeerde Churchill de aanloop naar een Joodse staat in Palestina.

Er waren enkele van dit soort  ‘White Papers’, maar de bekendste (beruchtste) was toch wel de “Passfield White Paper” en wel hierom:

De Balfour verklaring en de Joodse immigratie riepen veel verzet op onder de Arabieren in Palestina. In 1920, 1921 en 1929 vonden bloedige opstanden plaats waarbij o.a. Joodse wijken in Jeruzalem en de Joodse gemeenschap in Hebron door woedende menigten werden aangevallen.

         Eén van de “exodus-schepen”,

gevuld met joodse immigranten.

Als reactie hierop legden de Britten Joodse immigratie en landaankopen aan banden (‘Passfield White Paper’), wat later, onder druk van de Zionisten, grotendeels werd teruggedraaid. In 1919 zei Ben-Gurion, leider van de Joodse gemeenschap in Palestina: “But not everybody sees that there is no solution to this question. No solution! There is a gulf; and nothing can bridge it…. I do not know what Arab will agree that Palestine should belong to the Jews…We. as a nation, want this country to be ours; the Arabs, as a nation, want this country to be theirs.” Beide bevolkingsgroepen beschouwden zichzelf als een machteloos slachtoffer van de (vermeende) macht en wreedheid van de ander.

In 1937 stelden de Britten in reactie op de rellen voor het eerst voor om Palestina te delen in het “Peel Rapport”.Volgens dit plan kregen de Joden een staat in ca. 20% van het mandaatgebied, en zouden de Arabieren die daar woonden (vrijwillig) worden verplaatst naar de Arabische staat, en vice versa. Terwijl de Arabieren het verwierpen, namen de Zionisten het in overweging, waarbij er echter zowel verzet was tegen het weinige grondgebied dat men toebedeeld kreeg als tegen het verplaatsen van de beide bevolkingsgroepen uit grondgebied dat toebedeeld was aan de ander. Ook beperkten de Britten joodse immigratie opnieuw, en dit keer definitief (de zg. ‘White Paper’ uit 1939). Tijdens WOII bleef Palestina gesloten voor Joodse vluchtelingen, ondanks de nijpende situatie in Europa. De ondergrondse Hagana organiseerde tijdens en na de oorlog illegale immigratie, waarmee tienduizenden Joden werden gered. De Britten blokkeerden de kust van Palestina en stuurden onderschepte boten met vluchtelingen terug naar Europa.

In 1947 besloot Groot-Brittannië het mandaat terug te geven aan de VN en stelde de VN een commissie in die een oplossing moest zoeken voor de toekomst van het gebied. Zij stelde deling voor in twee ongeveer even grote delen, en dit plan werd op 29 november aangenomen door de Algemene Vergadering. Jeruzalem zou onder internationaal toezicht komen.

Uiteindelijk werd op 14 mei 1948 de Staat Israël uitgeroepen, hetgeen, zoals reeds aan het begin van dit hoofdstuk al vermeld, reden was voor de moslimwereld om in actie te komen. De kersverse staat werd onmiddellijk aangevallen door Egypte, Jordanië, Irak en Syrië. Hoewel deze landen officieel volgens een gemeenschappelijk plan vochten, wilden zij in feite allemaal  een zo groot mogelijk deel van Palestina veroveren. De secretaris van de Arabische Liga, Azzam Pasha, verklaarde op de dag voor de aanval publiekelijk: “Dit zal een uitroeiingsoorlog zijn en een groots bloedbad waarover zal worden gesproken zoals over de Mongoolse slachtingen en de Kruistochten”. De Moefti van Jeruzalem, Haj Amin Al Husseini, zei: “Ik verklaar een heilige oorlog, mijn moslim broeders! Vermoord alle Joden! Vermoord hen allen!”

 Onder: prikkeldraad in de toenmalige Princess Mary Avenue in Jeruzalem 

tegenwoordig Shlomtsiyon HaMalka) in May 1948

De periode 1950 - 2014

In de jaren ’50 voerden Palestijnse groepen vanuit de Gazastrook en Westoever (door Jordanië geannexeerd in 1950, maar internationaal niet erkend) geregeld aanvallen uit in Israël, die soms actief werden gesteund door Egypte, waarbij honderden doden vielen. In 1953 kwamen bij een Israëlische wraakactie op de Westoever, geleid door de latere premier Sharon, meer dan 50 onschuldige burgers om.

In 1956 nationaliseerde Egypte het Suezkanaal, dat voordien in Britse handen was. Daarop veroverde Israël, in een geheime overeenkomst met Engeland en Frankrijk, de Sinaï en het kanaal. De VS en VN waren woedend en eisten onmiddellijke terugtrekking van Israël. Israël weigerde echter te vertrekken voordat het garanties had gekregen dat het Suezkanaal en de Straat van Tiran opengesteld zouden blijven voor Israëlische scheepvaart. Onder zware druk van met name de VS trok Israël zich terug en werd een VN vredesmacht in de Sinaï gestationeerd.
In 1957 of 1959 richtte Yasser Arafat met enkele anderen (waaronder de huidige voorzitter van Fatah, Farouk Kadoumi), Fatah op in Koeweit. Arafat was geboren en getogen in Cairo, maar had deels Palestijnse ouders. Hij was lid geweest van zowel de Moslimbroederschap (Ikhwan) als de Palestijnse gewapende fractie tijdens de 1948 oorlog onder leiding van Al Husseini, de Futtwah. In 1955 had hij de General Union of Palestinian Students opgericht.
In 1964 werd de PLO opgericht door de Egyptische president Nasser, als alternatief voor Fatah, nadat deze fel had uitgehaald naar Egypte vanwege haar vermeende onvermogen actie tegen Israël te ondernemen. Syrië daarentegen steunde Fatah en rekruteerde mensen voor aanslagen in Israël. Deze aanslagen (hoewel beperkt in omvang) oogstten bewondering in Arabische landen en vormden een uitdaging voor Nasser, die zich als leider van de Arabische wereld profileerde, en zette hem aan tot radicale anti-Israël retoriek.
In 1967 beweerde de Sovjet-Unie dat Israël een aanval op Syrië voorbereidde, en zijn troepen langs de grens aan het samentrekken was. In feite was het een slimme maar valse zet van Israël, want ze waren juist van plàn om een oorlog te beginnen met Egypte en Syrië. De VN verklaarde echter, na een wel héél kort en gekleurd onderzoek, dat deze bewering onjuist was, maar Syrië zocht hulp bij Egypte en beide landen sloten een pact. Wat pas enkele jaren later aan het licht kwam, was dat Israël de zesdaagse oorlog juist doelbewust zélf  begonnen was, om zo nieuwe gronden te veroveren ter landuitbreiding.
Vreemd genoeg trapte de internationale gemeenschap er nog in ook!
Mensen als Miko Peled, een israelische generaals-zoon, George Galloway , parlementslid in Engeland en organisaties als www.eajg.nl   (Een Ander Joods Geluid) laten de keiharde en feitelijke waarheid zien en horen. Israel is niet áángevallen, maar is juist zélf en doelbewust de aanval begonnen in 1967 tegen Egypte, waar de zesdaagse oorlog uit voortvloeide...!! Tienduizenden Palestijnse doden, honderdenduizenden vluchtelingen en enkele miljoenen Palestijnse burgers (gedwongen!) onder Israëlisch 'bestuur'. Onder leiding van Amerika kwam de internationale gemeenschap toen met resolutie 242, van de veiligheidsraad, hetgeen verwoord werd als een 'grondgebied-in-ruil-voor-vrede'-formule.
En zie daar: Israël werd in haar misdaad beloond en het moge duidelijk zijn dat dit ook zo gevoeld werd in de Arabische wereld!
En dan heet het 'terrorisme' als een stelselmatig onderdrukte natie eindelijk in opstand komt. Maar wat Israel doet heet 'verdediging'.  (sorry, ik liet me even gaan…)
De PLO werd na 1969 voorgezeten door Yasser Arafat. Zowel Fatah als de PLO hadden tot doel de ‘bevrijding van Palestina’ en het verdrijven van alle Joden die na 1917 naar Palestina waren geëmigreerd.

Met de verovering van Oost-Jeruzalem, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever kwam het gehele Britse Mandaatgebied Palestina (na afsplitsing van Trans-Jordanië) in handen van Israël, en kwamen een miljoen Palestijnen onder Israëlisch militair gezag. Hierdoor ging de Palestijnse kwestie een hoofdrol spelen in het Israëlisch-Arabische conflict. Fatah en de PLO vormden geen bedreiging meer voor Arabische landen, en legden zich, met steun van de Arabische Liga, toe op de bevrijding van geheel ‘historisch Palestina’ door middel van geweld. Strikt genomen hadden de Palestijnen weinig recht op het hele gebied en er was dan ook weinig waar van 'hun waarheid', zoals ik al eerder beschreven heb. (Ze kwamen immers pas in 636 na Chr. binnenvallen..) Aangezien verzet in de bezette gebieden met harde hand de kop in werd gedrukt, verplaatsten zij hun activiteiten naar Israëlische doelen buiten deze gebieden, zoals vliegtuigkapingen en het vermoorden van de Israëlische Olympische ploeg in München in 1972. 

Gedenksteen Olympisch Stadion München:

"In dit gebouw woonde gedurende de 20e Olympische Zomerspelen de sportploeg 

van de Staat Israël van 21 augustus tot 5 september, 1972. 

Op 5 september stierven een geweldadige dood:

David Berger

Seew Friedman

Josef Gutfreund

Elieser Halfin

Josef Romano

Amizur Shapira

Kehat Shorr

Mark Slavin

Andre Spitzer

Jaakow Springer

Moshe Weinberger

Eert hun nagedachtenis"

Zo kom ik dan uiteindelijk, een klein stukje van zo’n 40 jaar nooit aflatende ellende overslaande, bij 2014 uit. En terwijl ik het schrijf, bedenk ik dat er één figuur is, die ik nog niet genoemd heb, maar die dat wèl in alle toonaarden verdient…al is het maar postuum.

Ik sluit deze laatste 40 jaar af , en daarmee tevens dit stukje geschiedenis, met één héle, héle belangrijke gebeurtenis.
Ik kan me nog herinneren dat Israël een nieuwe premier kreeg, die ooit veiligheidschef was of zoiets, een meerdere of bevelhebber in elk geval van de overleden broer van de huidige premier,  Netanjahoe. Die broer (Yuri) was als commando betrokken bij de bevrijding van gijzelaars uit handen van terroristen, die met gijzelaars en al bij  Idi Amin in Afrika ondergedoken waren. De reddingsactie vond plaats op een vliegveld, was spectaculair en succesvol (er is zelfs een film van!), maar Yuri Netanjahoe verloor daar wél het leven bij.. 

Deze nieuwe premier maakt een bijzondere  indruk.
Tegenover een enorm overwicht stelde Rabin niet verdediging, maar het opsplitsen van de legermacht en een agressieve aanval in twee richtingen. Zijn beoogde doelen tijdens een oorlog waren de uitbreiding van de landerijen van Israël in alle richtingen met stukken land die de staat verdedigbaar zouden maken: de Sinaï in het zuiden, de Golanhoogten in het noorden en de Westelijke Jordaanoever in het oosten — daar waar de Jordaanoever Israël zou uitbreiden met een enorme natuurlijke tankgracht.
Yitzhak heette oorspronkelijk Rabinowitz (Jeruzalem, 01-03-1922 - Tel Aviv, 04-11- 1995) Hij was  primair een militair. Hij werd geboren in het toenmalige Britse Mandaatgebied Palestina. Hij was de vijfde premier van Israël van 1974 tot 1977 en opnieuw van 1992 tot hij in 1995 vermoord werd. Voor zijn rol bij de totstandkoming van de Oslo-akkoorden kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede in 1994, in één prijs, samen met Yasser Arafat. . Yitzhak Rabin werd begraven op de Herzlberg. De reden van zijn dood was volgens verreweg de meeste bronnen, het willen teruggeven van de Golan, Westbank en Gaza. Ironisch genoeg waren dat juist de gebieden die hijzèlf ooit op Palestina had veroverd. Hij werd gedood door een orthodoxe jood uit Hebron.

Yitzhak Rabin had een brenger van vrede kunnen zijn in de hele regio!
Maar helaas: het was hem, de joden, de Palestijnen  en daarmee ons allemaal niet vergund. 
Door wíé niet? Bedenk dit  eens:
Wie heeft het meeste baat bij een zich voortslepend conflict, in een regio, waar nagenoeg geen economisch belang te halen is…?! In financiële zin: het IMF, maar in geestelijke zin:
de duivel..
Maar hier ga ik in het volgend- en laatste hoofdstuk wat dieper op in.

Misschien een theorie,
maar waard om eens over na te denken....

Nu.. in 2014 inmiddels, gaan de schermutselingen, beschuldigingen en beschietingen van beide kanten gewoon onverminderd door.
Nog niet zo lang geleden heeft Israël een “schoonveegactie” gehouden:genaamd: Protective Edge Operation. Deze operatie heeft ze 9.000.000.000 Sheqels (€ 1,900.000.000) gekost. Zonder het beoogde resultaat, overigens….

Heel stilletjes gaat de afkaveling van Palestijns grondgebied gewoon door. Het lijkt wel een van tevoren opgezet plan….

Maar wacht eens…
Een plan?? Van wie dan? En een plan waarméé..?
Nou,..stel je eens voor dat er inderdaad een soort plan zou zijn. Een Hoger Plan, zo je wilt. Een plan van de Here God Zèlf?
HA! Díé is gek!! Túúrlijk joh! Waar haal je het vandáán????
En dan nòg! Stel dàt… Dan spring je toch uit je vél van woede en verontwaardiging?!

Maar denk eens een moméntje met me mee…
Er vanuit gaande dat er precies in díé regio al bijna 4000 jaar gevochten wordt.. Zonder dat er bijzondere grondstoffen of andere waardevolle zaken te halen zijn. En toch vocht en vecht men lustig door, om een stukje woestijn, want veel méér is het niet.
Stel je eens voor dat daar een plan achter zou zitten? Een Goddelijk Plan, voor Israël..

Dan is het in dit hele plan van God heel belangrijk, te weten dat Israël vele koningen  en andere leiders had, zoals bijvoorbeeld, geestelijke leiders, stamhoofden en zelfs,  sinds de vestiging van de staat Israël, presidenten.
In principe allemaal door God geïnstalleerd, maar lang niet elke koning/leider volgde- en volgt  Gods weg. Velen deden en doen  ook gewoon domweg datgene dat ze zélf voor ogen hadden of hebben, ongeacht of dat met Gods wil in overeenstemming was of is. Het onvermijdelijke gevolg was en is  altijd (zonder uitzondering) oorlog, stammenstrijd en politiek gekonkel en heel veel ander geweld!
Zo werd er wat af 'ge-oorlogd' in dat hele gebied gedurende zo'n 4-5 duizend jaar lang!

Dat stemt tot nadenken en roept enkele vragen op:
Vraag 1: Waarom zou God in vredesnaam überhaupt dat rot stukje woestijn zo belangrijk vinden? Waarom geen lieflijk stukje groen in bijvoorbeeld China, of zo?

Een mogelijk antwoord zou kunnen zijn:

 In Genesis 2 staat het volgende stukje:

"10 Er ontspringt in Eden een rivier die de tuin bevloeit. Verderop vertakt ze zich in vier grote stromen. 11 Een daarvan is de Pison; die stroomt om heel Chawila heen, het land waar goud gevonden wordt. 12 (Het goud van dat land is uitstekend, en er is daar ook balsemhars en onyx.) 13 De tweede rivier heet Gichon; die stroomt om heel Nubië heen. 14 De derde rivier heet Tigris; die loopt ten oosten van Assyrië. De vierde ten slotte is de Eufraat." (Bijbel in Gewone Taal)

De Gichon, "die om heel Nubië heen stroomt" (dat is in Egypte) is volgens wetenschappers en archeologen de huidige Nijl.
Als ik dit verhaal in de bijbel moet geloven - en dat doe ik - lag de Tuin van Eden dus érgens in dát gebied, waar deze vier rivieren liggen... 

We kunnen nooit de exacte locatie bepalen en dat moeten we ook niet proberen, of nastreven. God heeft de Tuin voor het menselijk oog verborgen en dat betekent dat we haar niet mogen zien of betreden.
Wat wél bekend is, is dat Eden een land was en dat de Hof/Tuin van Eden in het land Eden lag. Genesis 2:8 zegt hierover:
“8 God, de HEER, legde in het oosten, in Eden, een tuin aan en daarin plaatste hij de mens die hij had gemaakt.”
Dat land Eden zou een enorm gebied kunnen bestrijken, dat ergens tussen Iran, Irak, Syrië en Turkije lag. Ik geloof dat we wel mogen aannemen  dat de Here God gehecht is aan dat gebied, de plaats

van Zijn Hof of Tuin,  de plaats waar Zijn Zoon op de wereld kwam, stierf en weer opstond, én het gebied van waaruit Zijn Woord verkondigd zou worden over de hele wereld.
En ik denk dat de Heer ook (en zeker) voor dàt gebied) een doel heeft: Herstel met een héle grote hoofdletter "H".  Zoals ik al eerder zei: "De woestijn zal bloeien."
Hetgeen te lezen is in de woorden van de profeet Jesaja:

Jesaja 35:1-2
“1 De woestijn en het dorre land zullen zich verblijden, de steppe zal juichen en bloeien als een narcis; 2 zij zal welig bloeien en juichen, ja, juichen en jubelen. De heerlijkheid van de Libanon is haar gegeven, de luister van de Karmel en van Saron; zij zullen aanschouwen de heerlijkheid des Heren, de luister van onze God."

Dus: ik denk dat je,  vanuit bijbels perspectief gezien, met een gerust geweten kunt concluderen dat de Here God stapeldol is op dat stukje grond omdat het de basis is van “de kroon op Zijn schepping”, nl. de mens!

Vraag 2 Maar..waarom dan toch dat rottige, weerbarstige volkje als oogappel kiezen? Waarom geen brave, gehoorzame, vredelievende Chinezen, of zo?

Zou het antwoord misschien dit  kunnen zijn:

Vanuit de Bijbel , de Torah en de Koran gezien was Adam de eerste mens op aarde, die, zoals we net lazen, door God in de Tuin van Eden werd gebracht.
(Genesis 2:8 “8 God, de HEER, legde in het oosten, in Eden, een tuin aan en daarin plaatste hij de mens die hij had gemaakt.”)
In de bijbel staat ook dat God de mensen weliswaar uit de Tuin zette en deze voor hen ver- borg, maar er staat ook, dat God wél heel veel van die mensen hield. Zelfs, toen de mensen God lange tijd vergaten en zich inmiddels over de aarde verspreid hadden.
Pas nadat Adam en Eva een nieuwe zoon kregen (Set) en zodoende kleinzoon Enos op de wereld kwam, “..begonnen de mensen weer de naam van de Heer aan te roepen.”

Pas enkele generaties later, in Abraham,  vond de Heer een werkelijk getrouwe dienaar en dus…leidde God hém terug naar wat toen inmiddels Kanaän heette en bevolkt was door verschillende volken.

Vraag 3 En waarom zouden duizenden jaren achtereen de mensen zó ontzettend graag om een stukkie woestijn willen vechten?

Die vraag is eenvoudig te beantwoorden voor een gelovige:
De engel, die door de Heer uit de hemelen geknikkerd is, en die sindsdien heel toepasselijk de “gevallen engel” genoemd wordt,was uiteraard stinkend jaloers en oorverdovend afgunstig… om maar eens een term te gebruiken. Op elke mogelijke wijze God tegenwerken en saboteren was van toen aan zijn enige en absolute doel! Tot aan de jongste dag.

Elke gelovige én ongelovige kent hem als ‘de duivel’, als ‘satan’.
Het is satans doel om zoveel mogelijk mensen van God weg te houden en zowel hier op aarde, als in de hemelse gewesten zoveel mogelijk strijd te veroorzaken.

En die doerak is er uiteraard op uit om, voordat hij verpletterd gaat worden,  de Heer zoveel mogelijk te krenken. De regionen waar God Zijn Tuin heeft is daar natuurlijk bij uitstek geschikt voor, net als de harten van alle mensen perfect geschikt zijn om strijd, tweespalt, twijfel, haat en nijd, afgunst, angst, e.d. in te zaaien!!

En zodoende kun je volgens mij rustig stellen dat de duivel, zolang hij nog tijd heeft op deze wereld, elke gelegenheid zal aangrijpen om ellende te zaaien.
Pas, wanneer de Here God zegt: “Nú is Mijn Woord in de héle wereld verkondigd!”, komt Jezus terug en is het voor eens en voor altijd met de satan gedaan!

Niemand weet, wanneer dat zal zijn, zelfs de Here Jezus niet. Dus al helemaal die duvel niet en dat betekent voor die duvel: geen tijd voor pauze, want het kan elk moment met hem gebeurd zijn!

Kort samengevat:

Waarom dát stukje land?
-Omdat daar de oorsprong van Gods schepping ligt.

Waarom dát volkje?
-Omdat dat de directe afstammelingen van Adam en Eva zijn en die wil satan zoveel mogelijk “in de fout laten gaan”, zodat ze schuldig zullen zijn tegenover God. Maar gáát Gods volk in de fout? REKEN MAAR!!! EN NIET ZO WEINIG OOK!!!!

Waarom duurt het gevecht om dat land zolang?
-Omdat satan  het vuur van haat telkens weer laat oplaaien, aan beide zijden…

Voor hoelang nog?

Totdat de Heer terugkomt en dat zal spoedig het geval zijn!!

Baruch Haba B’Shem Adonai Yeshua HaMeschiach, Sar Shalom!

(Blessed be the Name of the Lord Jesus Christ, the Prince of Peace!)

Kaarten, Grafieken en Foto's

Ik geloof in God en in Zijn Zoon Jezus Christus. Als christen herken en érken ik het volk dat door de Heer “Zijn  oogappel” werd genoemd.

Ik ben dan ook zéker geen tegenstander van het Joodse Volk! Ik ben veeleer een vóórstander van Israël, en koester een diep respect voor haar historie en een al evengrote liefde voor het land èn het volk.. En eerlijk is eerlijk: puur chronologisch gezien zouden de Arabieren geen ènkel recht hebben op om het even welk deeltje van Israël! (Ze kwamen immers in 636 Palestina bìnnenvallen en maakten Jeruzalem tot derde geestelijke hoofdstad, na Medina en Mekka.
Maar ze zijn er nu eenmaal en willen maar al te graag een 'twee-staten land accepteren, hetgeen stelselmatig al twintig jaar door Israël getorpedeerd wordt...
Ondanks mijn voorliefde voor het volk van God, voel ik mij verplicht om de duistere gedragingen van het volk Israël niet te verzwijgen, goed te praten of dood te zwijgen. Ook wil ik ze niet verdoezelen, door te zeggen: "Ja maar..moet je eens zien wat die Palestíjnen doen..!!" Het plaatsen van de hierna volgende foto’s is dan ook het logische gevolg van deze morele, geestelijke en maatschappelijke verplichting, zoals ìk dat persoonlijk voel.

Het zal de lezer opvallen, dat er weinig tot geen foto’s zijn van door Palestijnen aangericht leed. Geloof me: IK HEB GOED GEZOCHT!! Zonder vooraf te selecteren heb ik lukraak duizenden foto's gedownload van tientalen en nog eens tientallen websites. De verhouding was misschien wel 1000 tegen 1,of zoiets. Dat wil zeggen: van duizend foto's van gepleegde wandaden, zijn er misschien 1  of 2 foto's bij van door Palestijnen aangericht leed. Het geweld, de vernedering, de treiterij, en genocide, gepleegd door Israël is echter van zo'n immense proporsie, dat Palestijnse wandaden hier stomweg bij in het niet vallen en dus weinig tot niet gedókumenteerd worden! Want inderdaad: ook de Palestijnen plegen aanslagen, gooien met zuur, schieten raketten af, gooien met stenen, stichten brandjes, gooien auto's omver, plegen zelfmoordaanslagen, etc. etc. En we hebben de Hamas en Hezbollah, die ook niet mals zijn en waar mogelijk zelfs de eigen burgers niet sparen. Maar de werkelijkheid wijst uit dat dit alles, ondanks dat het niet goed te praten is, in géén verhouding staat tot het leed dat struktureel en doelbewust door Israël wordt aangericht.

Een simpel voorbeeld: Israël heeft zèlf door een 'onafhankelijk' bureau in Amerika een onderzoek laten doen naar de gevolgen van "collectieve straffen", zoals het slopen van de huizen (en zelfs hele dorpen) van familieleden van vermeende Palestijnse wanpleger. Dit laatste noemen de Israëlieten 'terrorisme', terwijl een vergelijkbaar vergrijp, gepleegd door een Israëliet, door Israël 'zelfverdediging' heet... 
Het onderzoek wees uit (hoe kon het ook anders) dat zulke straffen een "afschrikkend effect" hebben en dus zeer positief kunnen zijn. Daarop...heeft Netanyahu afgelopen week besloten om met volle kracht "...deze straffen te intensiveren en zonodig preventief uit te voeren.." Voor alle duidelijkheid: het vernietigen van huizen en dorpen en het voorkomen, dat mensen op hun éígen (bezette) grond weer hun huis opbouwen, is GÉÉN terrorisme, maar 'zelfverdediging' van de IDF (Israëlian Defence Force)

-------------------------------------

-Kaarten-

Een oplettend oog ziet hoe soldaten protesterende omstanders op een afstand houden..

VN-kaart bezette gebieden anno 2013

Gutle Schnapper Rothschild, vrouw van Mayer Amschel,
de stamvader van de Rothschild-dynasty en moeder van Nathan (foto hierboven)


Israeli attack on a U.N. school in Beit Lahiya with US-provided white phosphorus

An image provided by the Palestinian Centre for Human Rights of darts from a flechette shell

Doodsbang......

 Moeder wordt weggevoerd door 5 soldaten, terwijl dochtertje zich wanhopig aan haar vastklampt..

Boven: Een soldaat ergert zich aan een Palestijns meisjeskoor dat voor een poort staat te zingen.
Hoewel de Israëlische gemoederen wat gedaald zijn (zie glimlachende soldaat, onder) moeten de meisjes toch weg, onder bedreiging van m16-machinegeweer van deze lachende soldaat....

Zichtbaar beestachtig gedrag!!!! Walgelijke vent!!!

Imagine this little boy's fear....

Israëlische soldaten nemen de tracker in beslag van deze boer, die op zijn eigen grond notabe z'n platgewalste huis weer wilde opbouwen. Mèt deze tracker rijden ze over hem heen, om hem zo te verhinderen dat hij z'n huis weer opbouwt.

Omstanders en familieleden worden, duidelijk zichtbaar, dreigend op een afstand gehouden.

De arbeider links is van een Israëlisch constructiebedrijf (zie werkpak) en schuift op bevel het slachtoffer achteloos en zonder enige compassie onder de aanhanger vandaan.

Dat de soldaten gefilmd en gefotografeerd worden, kan ze niets schelen...